De voetstukjes van Arjan Peters

Arjan Peters waagt het met een ‘Ode aan de 144 tekens‘ iets te zeggen over de verdubbeling van het aantal tekens op Twitter. Niets mis mee, objectief gezien en geeneens een slecht stuk, behalve dat het me mateloos irriteert. Gelijk alle stukken van het oude slag literatuurcritici van zijn generatie, mij tegenwoordig rillingen van ellende […]

Continue reading →

Istanbul (2013)

  The darkish cold winter-light numbs the mood of this old lady entangling her gently into the delayed entrapments written by the tidings of her own salty memories   Asleep the epochs she breaths become wind blazing blasphemies through many of her narrow alleys Ghosts in grotesque mosques Wraiths in the neglected remnants of the […]

Continue reading →

‘Truus’ ex machina: hoop voor de mensheid

–spoiler alert— In de DekaMarkt in Haarlem-Noord, daar ben ik. Tussen de mensen en hun boodschappen. Het is een winterse zaterdag, vroeg in de avond, een uur voor sluitingstijd. Gebroken tl-licht werpt een gouden sluimer over de rommelig gepositioneerde schappen. Jongeren haasten zich in de richting van snoeprek en energiedrinks om daarna linea recta op […]

Continue reading →

Post-truth: Wilders’ Slavenmoraal

Minder, minder…Wilders, graag, ook nu de hij na Brexit en de Trump-triomf alle wind in de zeilen heeft. De  impact van de politieke cesuur in de VS is al voelbaar, voor vriend en vijand is het duidelijk dat de PVV wel degelijk de grootste kan worden. Als oom Donald het kan in het grote Amerika, […]

Continue reading →

‘Gereünieerd’ met mijn ‘Emmen’

Middendorp mag Emmen middels megalomane meewarigheid morbide maken…. …ik kies toch maar een andere route terug naar mijn MM’se verleden. Rücksichtslos werpt de schrijver in zijn romans een rottend schapenvacht over zijn jeugd in de ZO-Drentse uithoek: Emmenaren zijn in zijn schrijfels gelijkgesteld aan gebochelde gestalten van turfstekende quasi-modo’s en is E&O zelf gereduceerd tot een […]

Continue reading →

Seksloze ‘Star Wars’-boxershorts

Dit onderwerp is door de flamboyante @desduivelsch aaangeleverd. Neem gerust een kijkje op haar blog die zeer de moeite waard is. Ik vermoed (of wil graag geloven) dat dit duiveltje gewoon een ‘lekker wijf’ is met een fetisj voor een bepaald type boxershorts ;) maar ik ken haar verder niet. Voor DesDuivelsch aldus dit verhaaltje, dat volledig uit […]

Continue reading →

Thuiskomen met een zwartepietmindfulnessfobie

‘Je gaat op reis om weer thuis te kunnen komen,” wierp een vriendin mij vrolijk toe vlak voor mijn vertrek. Ja, -zucht- ik heb die uitdrukking wel vaker gehoord. Ze stelt een eenvoudige dialectische wijsheid aan de kaak: je kunt pas ‘echt’ d.w.z. zelfbewust thuis-zijn als die plek vanuit den vreemde, vanaf een excentrisch punt waarop je niet-thuis bent, weer wordt […]

Continue reading →

De dag na de dood van de schrijver

De dag na de dood van de schrijver ontwaakt als een heldere, koele morgen, een belofte van fel licht en blauwe lucht. Het gaat nazomeren vandaag. Vanuit mijn bed zie ik honderden zonnetjes opkomen in de dauwdruppels op het lage gebladerte in onze tuin. Bij de koffie meanderen mijn eerste gedachten niet langs de schrijver […]

Continue reading →

Hoe je als dommige witpiet verzinkt in een inktzwart sinterklaasvertoog

Aldus twitterde Quincy Gario. Op zijn radicale wijze (niet enkel dood, maar een vernietigd niet-wit lichaam) verbindt hij de actuele vluchtelingenproblematiek met het Nederlandse racismedebat. In het bijzonder brengt hij de recentelijke discussie tussen Karen Attiah en de NRC in herinnering. De opinieredacteur van de Washington Post uitte recentelijk kritiek op de NRC-redactie wees hen […]

Continue reading →