Ontwakingsangst:..met je Heidegger..

Een goede vriend van me leeft al jaren celibatair. Hij koos daarvoor heel zelfbewust, na het zoveelste drama met een vrouw. Nu leeft hij enkel ten behoeve van zijn filosofie, voor het denken, als een soort monnik. Hij is integer, slim, zachtmoedig en uiterst intelligent. Perfect in de modus waarin hij is. Af tot aan zijn eigen dood.

Nu vinden andere vrienden dat ik op hem lijk. In intellectueel opzicht, voegen ze daar altijd aan toe, op net wat te luide toon. Een vermeende gelijkenis die mij op dit moment -zielsalleen in een groot bed en in de wat gezwollen gesteldheid van een juist ontwakende man- tot denken stemt en een beetje angstig maakt. Misschien is het wel de Heideggeriaanse Angst, hoor ik zijn stem in mijn hoofd fluisteren.

Ik houd de dekens omhoog en verbeeld me spontaan een mooi vrouwenlijf dat zich om mijn lichaam vouwt. Hoeveel angst de Angst heeft voor mijn vulgaire verlangens! Als ik de dekens laat zakken, voel ik alleen nog maar het gemis van haar verbeelde huid.

Nee, het niets nietst deze morgen in het geheel niet.

”Met je Heidegger…”

 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *