In hun ouderschap vind ik de mooiste vriendschap terug

Eigenlijk was ik best nerveus toen twee van mijn beste vrienden kinderen gingen maken. Ik prees mijzelf al gelukkig dat ik het met hun vriendinnen erg goed kon vinden. Want hoeveel vriendschappen zijn om een verschrikkelijke partner niet gesneuveld? En kinderen kunnen draken worden, ook daarop lopen immers veel vriendschappen stuk.

Hun vrouwen zijn mij inmiddels even lief als de mannen, en over bepaalde zaken zelfs kan ik met hun beter bespreken dan met mijn twee makkers, wat een leuke vorm van hilariteit geeft. Plagerig flirten met de partner van.., hoort er sowieso een beetje bij in dit soort vriendschapsdriehoeken.

Toen de kinderen kwamen, was het ook even afwachten. Ze kregen er elk twee, en werkelijk het werden dotten van kinderen. Eigenwijze creaturen vol karakter. Een plaag soms voor hun ouders, maar in mijn ogen domweg de 4 leukste kinderen van de wereld… ja op mijn eigen liefkind na natuurlijk. Nu speel ik met verve de rol van oude vrijster male-style, of die van de gekke oom die net wat té grof gebekt is, die veeeeeeel leuker is dan die saaie ouders die alleen maar aan het opvoeden zijn. Zo saai die pappa en mamma’s. Liever heerlijk gek doen, Ik mag stiekem snoepjes geven, lekker maf brullen, de kids te hoog in de lucht gooien. Mijn specialiteit: de allergruwelijkste heksenlach en de luid tokkelende kalkoen die steeds bozer wordt, succesnummers zonder weerga. Want wat gaat pappa daar dan tegen doen? Die moet eerst dat boek nog uitlezen wat ik ooit van mijn laatste centen voor zijn verjaardag heb gekocht.

Elke keer is het weer een mooie afdaling vanaf de hoge berg van verantwoordelijke volwassenheid, waar ik natuurlijk ook sta, naar het dal van hun kinderdorpjes. Let it go, let it goo, meezingend met deathmetal voice. Dat kan ik dus ook echt heel erg goed. Dus ik koop hun zieltjes met gekkigheid, kietel-sessies, mafketel-gedrag en zo zijn die kiddo’s inmiddels stapelgek op me. Hoop ik, nou ja, mijn ziel is allang en breed verkocht in ieder geval.

En dan als kers op de taart: hun manier van opvoeden. Met al het geworstel van dien, de ene vriend is wel eens in huilen uitgebarsten omdat hij zichzelf te streng vindt, de andere worstelt met de ongelooflijke mondigheid van zijn kind. Maar perfect is alleen Allah. Hun ouderschap vullen ze in door altijd achter hun kind te staan en hun eigen fouten voor het voetlicht durven te stellen. Kritisch, scherp, liefdevol en geheel onvoorwaardelijk en beschermend. Voor mij, product van een opvoeding waarbij ik met elke fout ik het gewicht van de volwassen wereld moest voelen, is het heel erg bijzonder om er getuige van te zijn. Zo trots ben ik op de vaders en moeders die ze zijn geworden, of al wordend zijn. Niet dat ik me ermee bemoei.  Hun zaak, ik ben de suikeroom, de clown, niets meer, maar ondertussen heeft hun ouderschap mijn vriendschap hertaald, en nog waardevoller gemaakt.

Ze zijn niets voor niets mijn vrienden, denk ik dan, dat blijkt ook uit hun partnerkeuze, de kinderen die ze krijgen, en misschien nog wel het meest uit hun ouderschap.

PS: deze blog is ook een antwoord op de lichte kritiek van een van mijn makkers -die ene, die zich te weinig scheert en net als ik van speciaal (alle) bier houdt- dat ik wel veel, heel veel ‘kritische’ blogs schrijf (wat ik ontken natuurlijk), want dit is ook een test of je ze ueberhaupt wel leest en als je vrouw je erop gewezen hebt, telt het niet. ;-)

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *