Vogelspottersgespot tussen islam en linkse kerk

Het was tijdens een van mijn fietstochten, in een fase waarin ik mijn jeugd en kracht elk weekend meende te moeten vieren met sportprestaties van een zeker formaat, dat ik kans zag de verzonnen grap die ik al jaren vrienden en kroeggenoten als waargebeurde anekdote had voorgehouden eens echt in praktijk te brengen. Want zo ongeveer op 75 kilometer, om en nabij de helft van de totale parcoursafstand, zag, nee ‘spotte” ik op een braakliggend veldje in de uiterwaard van een Gronings riviertje, gestoken in camouflerende kleding, met een enorme verrekijker in zijn handen, een eenzame vogelspotter.

Samen met een vriend besloop ik deze eenzame vogelspotter. Hij leek volledig in beslag genomen te zijn door zijn spotterswerk. We wisten hem ongezien te benaderen. De man besloop zelf een luid kwetterend vogeltje dat zich ergens op een weiland verderop verscholen hield. Toen de man ons gewaar werd, verschrikt opkeek en iets onverstaanbaar Grun’ngs murmelde op enigszins gepikeerde toon, antwoordden wij dat we vogelspotterspotters waren en nu ‘de Groningse flierefluitervogelspotter’ konden afvinken in ons vogelspotterspottersboekje. Hij kon er hartelijk om lachen. We raakten in gesprek en werkelijk, hij kon heel mooi en boeiend praten over vogels. De enorme diversiteit in het vogeldom, hun eigenaardigheden en zijn enorme verwondering staan mij nog bij. Na afloop gaven we elkaar een hand en fietsten we verder. “Jullie snappen dat ik na vandaag naast vogelspotter ook vogelspotterspotterspotter ben geworden!”, grapte hij ons achterna. Daar had hij een punt.

Inmiddels heb ik mijn jeugdige sportbravoure achter mij gelaten en kijk ik vooral rond in de brede uiterwaarden van het twitterlandschap. Ik zocht een nieuwe grap, een hobby wellicht, en dacht het even gevonden te hebben in het spotten van islamspotters. Misschien konden zij me verbazen gelijk de Groningse vogelspotter. Maar helaas, islamspotters zien steeds een en dezelfde vogelsoort, en kijken bovendien meer naar zichzelf dan naar de vogels. Ik kwam er al snel achter dat velen zichzelf zien zoals Joost Niemöller zichzelf ziet (die ze overigens allemaal schaamteloos napapegaaieen), als een zogenaamde ‘nieuwe realist”. Mensen die zoals het ‘spinnetje’ achter curiales.nl de geschiedenis van top tot teen menen te kennen en bijvoorbeeld willen bewijzen dat Al-Qaeda reeds actief was in de balkanoorlog van de negentiger jaren. Net als Perdiep Ramesar zien zij overal jihadisten hun netwerken over geheel ons land weven. Net als Wilders beschouwen zij zichzelf als ridders van het vrije woord die de waarheid durven zeggen. Islamspotters hebben geen boekje met een uitgebreide lijst aan verschillenden soorten ‘vogels’, ingedeeld naar soort, kleur, broedplek etc: er is namelijk geen islam, behalve de Ene, de radicale, een bedreiging van onze ”joods-christelijke cultuur”. Van verwondering is al helemaal geen sprake, want de waarheid is reeds in hun pacht. Van Verlichting en Spinoza hebben weinigen overigens gehoord. Net als Joost willen de meesten zich wat graag als de ideologen van de PVV willen laten gelden. Er zijn ook uitzonderingen op de horde van niemöllerpapegaaien, maar die zijn dun gezaaid.

Islamspotterspotter-zijn is me simpelweg te saai, mijn spotters bevinden zich niet op obscure weilanden in Groningen, maar werkelijk overal. Overal blogs gesteund door ”feiten’ ontleend aan vege onderzoekjes van radicaal christelijke teaparty-wetenschappers uit de V.S.. Maar het meest slaapverwekkend is wel hun diepgewortelde hobby om in elke criticaster een linkse kerkganger te zien. De islamspotterspotter is gespot, zij hebben mij door, weer een linkse kerkganger, een VARA-grachtengordelyup. Ze zien andersdenkenden dus enkel als iemand die hen ziet zoals zij denken dat zij gezien worden. Behalve slaapverwekkend oppervlakkig, is dit in de kern van wat men ook wel ”narcisme” noemt.

Het islamofobische gezang is niet meer dan een dommig gekrakeel van voortdurende alarmkreten uit snaveltjes van narcistische, bange vogeltjes die nog nooit zijn uitgevlogen en hun eigen nestje voor de wereld aanzien. Niet interessant voor een serieuze vogelspotter die op zoek is naar details en eigenaardigheden. en dus nog minder voor een vogelspotterspotter die met een ironische afstand kijkt naar het ‘spotten’.

De islamofobe spotvogel is gespot en te saai bevonden.

 

2 Comments

  1. Tssja, moet ik me aangesproken voelen? Waarschijnlijk wel, maar ik doe het toch niet.

    Islamofobie… het is een term om mensen in de hoek te zetten van psychiatrische probleemgevallen. Met islamofobe mensen kan je maar beter het debat niet aangaan. Immers, die mensen zijn door hun overdreven angst zodanig in de war dat het onbegonnen werk is, en eigenlijk is alleen psychiatrische therapie nog haalbaar. Zo ongeveer wordt geredeneerd door hen die de term gebruiken. En helaas (HELAAS) wordt de term vooral gebruikt in linkse kring. Daarover ben ik trouwens zeer pissig, want links is altijd mijn thuisbasis geweest.

    1. Ik denk stiekem dat je je wel degelijk aangesproken voelt. Islamofobie, een linkse uitvinding om rechts te bespotten. Natuurlijk. Maar weet je wat: het fobische toont zich juist dat de extreme variant als uitgangspunt wordt genomen waar alle andere varianten onder worden geschaard. Vervolgens wordt het zijn geheel als een groot Kwaad wordt neergezet waartegenover de eigen politieke positie als moreel en cultureel superieur wordt afgezet. Ongelijkheid moet kunnen, nee is zelfs een uitgangspunt, zeggen de meesters. De stap van deze positie van superioriteit die met name bij V.verneem naar de mildere vormen van politieke Islam is, zoals Houellebecq terecht stelt met het oog op de ooit-links-nu-verzuurd-en-rechts-geworden-en-heimelijk-paternalistische intellectueel, uiterst klein. In die zin zie ik de ‘Soumission’ zich eerder voltrekken bij mensen als V. en misschien ook nog wel bij jou. Maar voel je vooral niet aangesproken…. al is je bekering aanstaande…

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *