Fight Club van het Midden-Oosten

Het boek “Fight Club” is nog beter dan de film. De film heb ik vele malen gezien; het boek daarentegen, al wist ik wel dat het bestond, heb ik om de een of andere reden altijd vermeden. De grote indruk die het boek nu maakt, doet die van al deze uurtjes film vervagen. Misschien omdat de briljante one-liners die mij van de film half bewust zijn bijgebleven, in de letter hun waarheid nog veel explicieter tonen.

Hoe pijnlijk, humorvol en scherp schrijver Chuck Palahniuk mijn generatie mannen heeft heeft neergezet: ”What you see at fight club is a generation of men raised by women.”

Aint that the truth.

Een paar vrienden en ik wilden zo rond de eeuwwisseling, na een jointje of wat en opnieuw de film gezien te hebben, een echte fight club organiseren. Eén vriend zelfs, dezelfde die mij nu heeft boek heeft geleend, heeft me zelfs eens echt uitgedaagd voor een gevecht. Stomdronken, zwierend op zeebenen en zichzelf in de wat blasématige houding van een 19de eeuwse bokser positionerend -vuisten omhoog gericht rond elkaar draaiend-, schreeuwde hij:

“Sla mij dan!! Sla mij dan!”

Dat hij het echt meende, vertelde hij me de volgende morgen bij de koffie, na vier aspirientjes. Ik heb hem niet geslagen natuurlijk en van een echte fight club is niets terecht gekomen.

Jong, waren we nog, maar het idee van mannelijkheid, van echt vechten stond ons wel aan. We waren er te laf voor natuurlijk. Te ver doorgefeminiseerd.

Nu er internet is, en een overmaat aan gewelddadige filmpjes ons overspoelt, is een echte fight club sowieso overbodig geworden. IS trekt een paar duizend gefrustreerde, doorgeslagen westerse moslimmannen aan, de rest laaft zich aan de wreedheden van de oorlog in het MO. Genoeg echt geweld, voldoende afleiding voor onze mannelijkheid. Op twitter woedt daarbij een ware surrogaatoorlog van woorden en angsten. Een groot moslimkwaad bevindt zich onder ons, zeggen sommigen. Iedereen die het daar niet mee eens is  behoort tot ‘de politiek correcte brigade’ of wordt als ‘zelfbenoemde Amsterdamse hipster’ als een beetje verwijfd weggezet. Het verwijt spiegelt de aard van verwijtenmaker. Het is zo verdomd serieus allemaal.

Screenshot_2015-02-06-07-07-14-1

We hadden het moeten doen, denk ik wel eens, een echte fight club oprichten. Misschien dan zou het een enorm netwerk zijn geworden nu. Misschien was er dan geen IS ontstaan, en zeker geen grote PVV. Ik zou die dommige fluim van een Curiales gewoon op zijn bek geslagen hebben, of hij mij. Dan zouden we middels 1 op 1 vechtpartijtjes al onze te lang ingehouden mannelijkheid op elkaar hebben kunnen botvieren, en ontbrak ons alle zin om aan radicale religie en angstideologieën onze vrije tijd te verspillen.

“You aren’t alive anywhere like you are alive in fight club.” Een gevoel echt te leven, is het daar toch niet allemaal om te doen?

Tyler was right.

 

2 Comments

  1. En toen..?

    Dat is zoiets als voorstellen onze soort maar uit te roeien want dan houdt de oorlog met massavernietigingswapens ook op..of zo..

    Een soort van back to nature en volop Freud en Adler..

    1. Ja eens, als je bedoelt dat het begrip “nature” waarnaar in FC wordt teruggegaan per definitie sterk door de cultuur en taal is bepaald (net zoals de tegenstelling n-c zelf natuurlijk) die dan als het om ons psychische zelfbeeld gaat weer sterk beïnvloed is door Adler en m.n Freud, dan heb je een punt. Inmiddels zijn hun psychologische oer-principes, dynamiek en regioduidingen zelf als niet anders meer te beschouwen dan moderne mythes, met een beperkte houdbaarheid, maar, en dat breng ik tegen jouw punt in, die mogelijk nog steeds niet uitgewerkt zijn. Het letterlijk uitgaan van de oer-staat van vechtend geluk als ‘natuurlijk’ alternatief voor de consumptiemaatschappij, zoals Palahniuk doet, kan tegenwoordig niet altijd meer, dat doe ik in deze blog inderdaad wel een beetje, als spielerei. Het is derhalve een metafoor (zoals alle fictie) maar wel een die zolang er mensen zijn die zichzelf in een oer-toestand willen plaatsen als een vorm van escapisme, en velen doen dat nog steeds, enig hout snijdt.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *