Post-truth: Wilders’ Slavenmoraal

Minder, minder…Wilders, graag, ook nu de hij na Brexit en de Trump-triomf alle wind in de zeilen heeft. De  impact van de politieke cesuur in de VS is al voelbaar, voor vriend en vijand is het duidelijk dat de PVV wel degelijk de grootste kan worden. Als oom Donald het kan in het grote Amerika, dan kan neefje Wilders dat hier ook.

Het politieke debat dat wordt gevoerd, heeft na Trump ineens een vaste bodem, een granieten structuur verkregen. Niet zomaar, want de afgelopen decennia is deze gelegd door de repetitieve gezang van Wilders en zijn aanhang, totdat het in de hoofden van alle actoren, ook de linkse tegenstanders, is gaan rondzingen. Het wachten was op het momentum, een gebeurtenis die ondubbelzinnig de waarheid van dit vertoog laat zien. Die is gearriveerd.

In de ideologie van de PVV zijn de posities duidelijk: tegenover elkaar staan ‘wij’ het ‘gewone’ Nederlandse volk, de gewone man en vrouw van de straat met daartegenover ‘zij’, de ‘linkse media’, de gevestigde politieke orde, de linkse grachtengordel-elite. Er zijn vijanden: de radicale islam, de EU, de immigranten, de anti-zwartepietlobby. Er is rancune: jarenlang heeft de goedmenschlijke elite niet geluisterd, is zij vast blijven houden aan multiculti-idealisme waardoor het problemen niet heeft kunnen of willen zien, benoemen, laat staan oplossen. En er zijn slachtoffers: Pim en Theo, de vermoorde voorlopers  van Geert en de PVV. Wilders neemt het woord op voor  de misdeelden, benoemt moedig het onbenoemde, met alle risico’s van dien: hij is niets voor niets de held van de vrijheid van meningsuiting.

Een heldendom die alleen maar versterkt wordt door het proces tegen Wilders. De held wordt, geheel volgens de ideologische wetten van zijn joods-christelijke cultuur, een martelaar. Ik kom daarop terug.

De linkse denkers reageren na Trump tot mijn afgrijzen als ‘een linkse elite’: ze interpellateert (identificeert) zichzelf (schuld)bewust als zodanig. A priori een positie de verliezers, zeg ik. Een stuitend voorbeeld van zelfverklaard elitaire linkspoot is Rob Wijnberg, de hoofdredacteur van zijn blogsite, die in een open brief aan de PVV-stemmers zichzelf vol ironie als volwaardig lid der linkse elite presenteert, om vervolgens de zo miskende PVV-stemmer de hand te reiken: ‘Want,’ zo stelt Wijnberg ‘ondanks alle hokjes waar ik in pas, hebben wij – u en ik – veel meer gemeen dan je op grond van die hokjes misschien zou denken.’ De arrogante ironie van deze brief ontgaat niemand. Rob leest nog altijd de krant zoals Plato, en spreekt vervolgens als filosoof (klasse der heersers) heel joviaal de ondergeschikte klassen der wachters en werkers toe. Mag ik even een teiltje.

Fnuikender vind ik de kniebuiging van Ewald Engelen in zijn column in de Groene Amsterdammer. Ewald leest de krant niet zoals de filosoof-koning Wijnberg, maar kijkt, analyseert en schrijft nauwgezet, argumentatief en kritisch. Toch past ook zijn schrijven naadloos in het PVV-schema: de arrogante linkse elite, zetelend op een Olympus is verantwoordelijk voor ‘De Grote Vernedering’ van het volk dat in armetierige dorpjes aan de voet van de berg doofstom en godvrezend het hoofd boven water probeert te houden. ‘Als er iets is wat in het oog springt, aan de politieke schokken van het afgelopen jaar is het de stompzinnige onverschrokkenheid waarmee de elite haar eigen vermeende beschaafde gelijk meent te moeten halen,’ schrijft hij. De elite moet leren dat zij slaaf onder slaven zijn.

De ‘linkse elite’ heeft zich onderworpen aan politieke ‘slavenmoraal’ van de PVV.  Ze geeft het zelf toe: het arme misdeelde PVV-volk, jarenlang niet gehoord, aan de zijlijn gezet als  vernederd, dom, ongeschoold, onderdrukt, miskend, hun stem gesmoord in het luide gepredik van de linkse Sanhedrin die ondanks mooie beloften van het tegendeel alleen de hunnen toegang geeft tot het heilige der heiligen in de Tempel. Terecht toch? Gelukkig is daar Wilders, die als nieuwe Jezus het woord opneemt voor de uitgeslotenen en vernederden. Vrees niet, mensen, uw verbale, ‘onbeschaafde’ armoede is een zegen: ‘Zalig de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der Hemelen’,  laat Mattheüs Jezus in de Bergrede zeggen. Wilders doet niet anders.

Geheel in de lijn van het Bijbels narratief wordt ook Wilders aangeklaagd…de linkse Judassen zijn al onderweg om hem op de wangen te zoenen en aan hun linkse machthebbers over te leveren.

Get real!

Wilders verkondigt geen boodschap van liefde op een berg in Gallilea, maar hangt op de Haagse Polder-Pnyx ongegeneerd de Robespierre uit. Op deze heuvel is voor elke mening ruimte, ook zelfverklaarde messiassen van het vrije woord krijgen ook gewoon het woord, op hun beurt. Maar wat doet Wilders met dit vrije woord?  Vooral vrij en onverveerd schreeuwen dat hij monddood wordt gemaakt door de linkse elite. Gelijk de onderbuik-wil van het miskende slavenvolk, vindt hij. Want ja dat proces. Wilders gaat wel even voorbij aan de scheiding der machten, een principe dat net zoals de VvM hoort bij het fundament van een democratische rechtstaat. Burgers mogen politici aanklagen, en het OM moet dat serieus nemen. Doet zij dat niet, dan zouden we terugvallen in een werkelijke regentensamenleving. Wat ook dat hoort bij de rechtsstaat, dat burgers evenveel rechten hebben als politici, ondanks machtsverschillen. Als Wilders onschuldig wordt bevonden, wat ik hoop, dan werkt het systeem, en blijkt ook Wilders’ mening (net als zijn persoon) beschermd te zijn. Terecht. Hij moet beschermd worden, vind ik, tegen geweld van de radicalen en ook tegen deze onterechte aanklacht. Dat hoort. Dat moet. Waar hij niet tegen beschermd hoeft te worden is zijn gebrek aan argumenten binnen de kaders van het politieke debat.

Wilders staat niet op de Jezus’ berg, en de PVV-stemmers zijn niet blootgesteld aan “De Grote Vernedering”. Tegenover de zogenaamde linkse media verkondigen al jaren Powned, GeenStijl en een hoop andere media hun rechtse boodschap luid en duidelijk. De ‘vernederden’ hebben gewoon hun stemrecht en op de sociale media twitteren zijn dagelijks, soms met veel vernuft hun mening. Dom, stom, monddood, vernederd? Ik vind van niet. In mijn ogen is de PVV-aanhang allesbehalve een slavenvolk wiens gestelde armoede van geest een deugd is. Het hoort bij een democratie, waar meningen soms vechten om hun gelijk, en het gelijk simpelweg door een stemmen van anderen wordt bepaald. Daar kan per definitie geen sprake zijn van een Grote Vernedering, en als daar wel sprake van is, dan ligt dat niet aan de de facto functioneren van het systeem maar is dat gewoon een ideologische uitleg van het systeem. De Grote Vernedering is iets wat links zichzelf in het kielzog van de PVV-slavenmoraal heeft wijsgemaakt en creëert sowieso een positie van verliezers..

Mijn mening nogmaals: Minder minder Wilders…minder van zijn vermeende martelaarschap of heldendom van het vrije woord, minder wij-zij gepraat en grote woorden, minder gebrek aan nuance, en minder ideologische nonsense.

Moge de beste mening winnen straks bij de verkiezingen.

3 responses

  1. Ken je de studie van Pascal Bruckner De verleiding van de onschuld? In 1996 analyseerde hij het gedrag van wat we nu ‘crybullies’ noemen, oa in Servië en Frankrijk. Het opende mijn ogen voor populisme nieuwe stijl.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *