Weer in Nederland, een #MeToo-klaagzang

Waarom duurt ‘landen’ of ‘thuiskomen’ in de zin van je-weg-weer-vinden&vervolgen na een zonvakantie toch zoveel langer dan het verblijf in het zon zelf? Waarom werkt dat zogenaamde weekje zon in de koude maanden juist averechts en transformeert het een lastige doch draaglijke winterdip tot een langgerekte, zieltogende depressie? Het antwoord:

….het hufterige Hollandse weer.

Dat vervloekte seizoenloze kikkerlandweer dat ‘er’ altijd weer is bij de thuiskomst.

Misschien herkent u dat gruwelijke moment waarop het we-zijn-er-weer-besef zich in de onderbuik laat voelen als het vliegtuig minuten voor de landing door de immer laag hangende grijze falanxen van eeuwige schaduwwerpers kruist. Ja, fuck, inderdaad te laat om nog een wijn te bestellen want het riemen-vastlampje is minuten eerder al met de bing-dinggeluid aangezet. U bent zich bewust van het naderende einde van uw vakantie, er is geen ontkomen meer aan,  zelfs de kans op verdoving is voorbij; verlossing heeft enkel nog de vorm van een dramatisch ongeluk of een kaping. Dat gaat u net even te ver, maar het scheelt niet veel. Buiten het vliegtuig ziet u uw thuisland steeds herkenbaarder worden. Door het smalle raampje tonen zich de contouren van de Nederlandse orde, of liever, het extreme gebrek aan chaos gestalte. Drassige, netjes verkavelde velden, de sublieme planologische ordening van de steden, de dijken, polders en kanalen die als liniaalstrepen land en water gescheiden houden: de Hollandse orde die mettertijd is gebouwd in eeuwige natte schaduw van het Dietse zwerk. Niet voor niets klagen wij Nederlanders graag over het weer. Dat zit in ons bloed. We klagen en werken. Dat we ons in de spaarzame zomerdagen dat de zon zich rijkelijk laat te buiten gaan aan alles wat Calvijn verboden heeft zegt ook genoeg. Het weer, koud, grijs, nat, is de werkelijke Calvinistische God, dé reden waarom wij zo hard werken en zulke saaie levens lijden. Want wat kan men anders doen dan werken in een nat, zonloos klimaat?

Alleen Hollandse vrouwen schijnen nog een beetje vast te houden aan een katholiek werkritme. Een beetje zon in hun leven. En ze worden vervolgens lui genoemd. Oimoi. Lui misschien, maar slimmer dan de godvrezende Hollandse man en ach, mooi meegenomen, minder kans op ongewenste masculine avances op de werkvloer.  Handig toch? Leuke twist in de #MeToo-beweging, waar ik me nu dan bij deze helemaal bij aansluit.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *