Die enge Hollandsche vakantieviernormen…

Ik ben blijkbaar een cultuurbarbaar als het om vakantievieren gaat. Dat werd mij in suggestie verweten, nota bene per app uit Nederland. Goéoéoéoéd, ik besteed steevast de meerderheid van vrije vakantie-uren momenteel aan het lezen van de korte verhalen van Edgar Allan Poe, plus aan de zojuist in zijn geheel vertaalde ‘Het verhaal van mijn Leven‘ (sjappoo voor het lef van Van Oorschot voor het uitgeven) van Casanova en als het even meezit het lezen van een stuk in Peter Watsons magistrale ‘Ideas‘. ‘s Avonds, ik geef dat eerijk toe, herlees ik Poe stiekem als een kind met een zaklamp in bed, omdat zijn verhalen vol mooie raadsels staan waar mijn brein domweg insomnia van krijgt en/of in het zomerse licht niet aan toe komt. Context: ik bevind me met vriendin en leenkind nabij het Noord-Italiaanse plaatsje Ghirla, Alpen dus, niet ver van de Zwitserse grens, op een …. familiecamping. Ons thuis is een gehuurde stacaravan. Ik zie bewust weinig van de omgeving. Dat is een keuze, inderdaad. Echt waar. Diep van binnen schaam ik me voor mijn esoterische (= naarbinnengekeerde) houding, zo lethargisch hier in het buitenlandse. Want mijn Facebook giet ik niet vol met superinteressante ‘historiciteiten’ in verhaal en beeld. Dit is ook de overduidelijke reden dat het volgende appje van een vriendin uit Holland mij zo hard bij de ballen greep:

Had ze gelijk? Ben ik geworden tot een overmatig in zichzelf gekeerde veertiger, gespeend van alle vormen van avontuurlijkheid?  En erger: gebruik ik mijn vakantieduik in de literatuur als excuus voor nietsdoen? Ik beet van me af en appte deze dame die in leeftijd mijn  dochter had kunnen zijn, dat deze vakantieviernorm an sich even oubollig en doorsnee Hollandsch was als het tekort aan avontuurlijkheid die ik er, mijzelf en mijn vakantiegedrag spiegelend, in las. We laten in deze de waarheid, meer dan een beetje beducht, lekker in het midden…

1 Comment

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *