Nationale rouw past juist geen stilte

De uitgesproken momenten van nationale eenheid, i.e. momenten waarop op de een of andere wijze het onderscheid tussen ik-mijzelf en wij-Nederlanders wordt opegeheven, zijn voor mij toch vooral de momenten van nationale rouw. Het moet vreugdevol stemmen dat er in ieder geval nog iets overblijft van het eigen karakter juist in de keuzes van de […]

Continue reading →

Passage

Vandaag fietste ik naar het strand. Vlak achter mij zag ik een rouwstoet rijden. De weg was niet breed, en de chauffeur van de begrafeniswagen twijfelde of hij en de stoet achter hem mij zonder gevaar kon inhalen. Waarschijnlijk reed hij al een paar minuutjes achter mij, hij reed langzaam en de motor maakte weinig […]

Continue reading →